Ik kan er niets aan doen...

   Ik kan er niets aan doen...

  Als het een paar keer per dag regent...

 Als bij een kopke koffie maar één koekje hoort...

Als bij iedere klacht paracetamol gebruikt wordt...

Als men zijn buren niet kent...

 Als de buurvrouw vroeg opstaat...

  Als haar man doof is...

   Als ze te hard praat...

   Ik kan er niets aan doen...

  Als buitenlandse diploma's waardeloze documenten zijn...

 Als allochtonen minder aantrekkelijk zijn op de arbeidsmarkt...

Als je na 10 jaar nog niet goed Nederlands spreekt...

Als een rijbewijs meer dan een auto kost...

 Als de werkloosheid een realiteit geworden is...

  Als de vergrijzing tot de maatschappelijke problemen hoort...

   Als het individualisme sterk toegenomen is...

   Als je jouw ouders geen zorg geeft...

  Als de kaars van jouw liefde voor hen gedoofd is...

 Als ze door hun eigen kind verlaten zijn...

Als een ouderbezoek een afspraak nodig heeft...

Ik kan er niets aan doen...

 Dat ik buiten de Nederlandse grenzen geboren ben...

  Dat Nederlands niet mijn moedertaal is...

   Dat het integratieproces tijd kost...

    Ik kan er niets aan doen...

   Dat Nederland klein is...

  Dat het dichtbevolkt is...

Dat het een fiets - en waterland is...

 

                 Dit is een klein land...

  Maar toch werd het mijn land...

     Hier moet ik mijn spoor trekken...

        Hier moet ik mijn doelen bereiken...

         Er kan geen twijfel over bestaan...

        Dat ik als een gelijkwaardige burger geaccepteerd word...

      Dat ik mijn weg naar een goede toekomst vind...

Dat ik het niet een verre droom, maar een nabije realiteit vind...

N. Tabesh / 06 oktober 2003 / Tilburg / 18.12.11 voorgedragen voor Gilde Samenspraak te Zoetermeer